Ayane~blog//MY SUJU [WonHyuk supporter]

ส่วนตัวล้วนๆไม่อ่านก็ได้นะคะ*

เคยไหม?

อยากได้อะไรบางอย่างมากๆ

อยากได้

แต่ก็ทำได้เพียงมอง

แล้วก็นิ่งเฉย

เคยไหม?

ชอบใครบางคนมากๆ

หัวปักหัวปำ

แต่ก็ทำได้แค่ชอบ

เคยไหม?

ตัดใจจากสิ่งเหล่านั้น

ปล่อยเวลาให้ผ่านไป

ด้วยเหตุผลที่ว่า

เวลา

จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเอง

แต่เวลาก็ไม่ได้ช่วยอะไร

เคยไหม?

สิ่งที่คุณพยายามเพื่อมัน

สิ่งที่คุณอยากได้มาตลอด

หรือคนที่คุณชอบ

กลายเป็นสิ่งที่คุณได้ครอบครอง

แต่คุณกลับรู้สึกว่า

มันไม่ใช่

.......

..

.

.

..

.

ไม่ใช่

และแล้วคุณก็วิ่งหนี

ปฏิเสธสิ่งเหล่านั้นไป

จากที่เคยวิ่งตาม

กลายเป็นฝ่ายที่ต้องวิ่งหนีมัน

หรือนั่นจะไม่ใช่สิ่งที่ต้องการที่แท้จริง

แล้วอะไรหล่ะ?

สิ่งที่ต้องการ

ไม่ใช่สิ่งของ

ไม่ใช่ความรัก

ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้หรอกหรือ?

หรือตอนนั้นแค่ตั้งตัวไม่ทัน

เลยคิดที่จะวิ่งหนีมันไป

อะไรกันแน่ที่ต้องการ?

เคยรู้สึกบ้างไหม?

ตัวของฉัน

ไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ได้ตัดสินใจ

ไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย

เพราะยังไงมันก็ไม่ใช่

ไม่เหลือเวลา

มันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว

คนเรานั้นย่อมมีขีดจำกัด

เมื่อให้โอกาสใครไปแล้ว

มันหมดลงอย่างสูญค่า

ฉันจึงไม่เสียใจที่จะจบ

เพียงแต่ตอนนี้ฉันกำลังสับสน

สิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร

เขา หรือ เธอ

ฉัน หรือ ตัวใคร

ตัวฉันคือใคร

สิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร

หนทางที่เลือก

ที่จะเลือก

มันคืออนาคตของชึวิต

ฉันเลือกถูกแล้วใช่ไหม?

.........

.

.

.

ใคร?

ใครสักคนที่ไม่อาจรู้

วันหนึ่งอาจจะได้พบเจอ

ถ้าลมหายใจยังไม่หมดไป

ไม่แน่หรอกนะ

อีกห้าปีข้างหน้า

ฉัน อาจไปยืนเป็นเจ้าสาวอยู่เคียงข้างเจ้าบ่าว

ที่ชื่อ

คิมยองอุน

หรือโจคยูฮยอนก็ได้

(หรอ?)

หัวหน้าทาคาโนะ

(ในเรื่องHotaru No Hikari)

บอกไว้ว่า

"ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของคนๆหนึ่งได้หรอก

 ถ้าเราไม่พูดออกไป" 

นั่นสินะ

แล้วใครมันจะไปรู้?

หยิ่งได้ตลอดเวลาสินะ

แม้แต่ตอนเดินยังต้องคอตั้ง

ไม่เคยจะทักใคร

นั่งเงียบๆคนเดียวได้ทั้งวัน

ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ

ที่เชิดไว้ตลอดเวลา

เพราะอยากมองโลกให้กว้างๆ

มองโลกให้ได้ทุกมุม

ที่ไม่ค่อยทักใคร

เพราะว่ามองไม่เห็น

เพราะว่ามัวแต่สนใจกับสิ่งที่จะทำ

บางครั้ง

ก็ทำให้ใครเคืองไปบ้างกับเรื่องเหล่านี้

เคยไหม?

เคยโดนเข้าใจเรื่องแบบนี้ผิดๆบ้างไหม?

ไม่ได้เป็นคนจริงจัง

ไม่ได้เข้าถึงยาก

แต่เพราะไม่พูด

ข้อเสียสำคัญของตัวฉันคือ

เพราะฉันโง่เอง

ที่ไม่พูดออกไป

ป.ล. พ่อคะ แม่คะ การที่ไม่เคยขัดใจ มันกลายเป็นว่าหนูจะขัดใจพ่อแม่ไม่ได้ตลอดชีวิตหรือ

ป.ล. พูดน้อยนะ แต่ถ้าได้คุยกับใครที่พูดเรื่องเดียวกันได้

ก็เหมือนฉันจะหยุดพูดไม่เป็นเลยเชียว(จริงไหมเพื่อนเฟ กะท่านแบคทีเรีย)

ป.ล. เอ้อละเหวย ไอ้เนะไม่ได้เพ้อนานแล้ว

แค่กำลังสับสนหน่ะ

คณะนี้ แบบนี้ มันดีแล้วใช่ไหม?

หลายอย่างรุมเร้าเกิน

ทั้งพ่อแม่ เพื่อน สังคมรอบข้าง

เหตุผลแค่ไม่พูด

=w= ชีวิตโดนทำร้ายด้วยคำนี้จริงๆ